هرچند خوشنویسی در مشرق زمین اهمیت و توسعه کاملی یافته است اما

اشکالی از آن را در کلیه فرهنگ‌ها می‌توان یافت. واژهٔ خوشنویسی یا

 Calligraphy از قرن پانزدهم میلادی وارد دایرهٔ لغات فرهنگ‌های لاتینی شد و

تنها پس از قرن نوزدهم به عنوان یک اصطلاح شناخته شده مطرح گشت، اما از

دیر باز به‌ویژه در کشورهای خاور دور و کشورهای اسلامی ازجمله ایران،

خوشنویسی به عنوان هنری شاخص مطرح بوده است.

دراروپا اگرچه از دیرزمان دولت و کلیسا به زیبانویسی توجه نشان می‌دادند(

مانند کتیبه‌های رومی و یا برخی نسخه‌های خطی انجیل) خوشنویسی در اروپا

یک هنر فرعی و وابسته به کتابخانه‌ها و محافل طلاب بود. خوشنویسی چینی

از کیفیت انتزاعی و تصویری خاصی برخوردار است که بیان اندیشه و احساس

را ممکن می سازد و از این رو با نقاشی قرابت دارد. در کشورهایی مانند ژاپن و

کره نیز تاحدی وضع به همین صورت بود. به طور کلی در خاور دور هنر

خوشنویسی هرچند بیشتر نزد کاهنان و متولیان امور مذهبی رواج داشت اما در

کنار نقاشی رشد شگرفی کرد.